มนุษย์และพลังงาน มีความสัมพันธ์อันเกี่ยวเนื่องเชื่อมโยง และส่งผลกระทบต่อกันทั้งทางบวกและทางลบ ดังคำกล่าวที่ว่า สรรพสิ่งทั้งหลายในโลกนี้ย่อมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ช่วยเหลือเกื้อกูลและพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน เพื่อการดำรงอยู่อย่างสมดุลและยั่งยืน โดยในช่วงที่ผ่านมา องค์กรและภาคส่วนของชุมชนต่างให้ความสำคัญกับปัญหาและการอนุรักษ์พลังงานมากขึ้น

มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ก็เช่นกันได้ตระหนักถึงการรณรงค์ส่งเสริมการอนุรักษ์พลังงานและสิ่งแวดล้อม จากการที่มหาวิทยาลัยเป็นมหาวิทยาลัยขนาดใหญ่ มีจำนวนนิสิตและบุคลากรรวมแล้วในทุกวิทยาเขตกว่า 60,000 คน มหาวิทยาลัยจึงได้จัดกิจกรรมต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการอนุรักษ์พลังงาน ดังเช่น โครงการมหาวิทยาลัยรวมพลังหาร 2 มก. รณรงค์ลดปริมาณการใช้พลังงานใน มก. การใช้อุปกรณ์ประหยัดพลังงาน ภายในอาคารและตามถนนในมหาวิทยาลัย การจัดโครงการชาว มก. รวมใจปลูกพรรณไม้ลดความร้อนในอาคาร การจัดฝึกอบรม สัมนาให้ความรู้และปลูกจิตสำนึกด้านการอนุรักษ์พลังงาน รวมถึงการจัดทำโครงการวิทยาเขตสีเขียว (KU Green Campus) วางผังแม่บทระบบภูมิทัศน์ประสานระบบสัญจรสีเขียว สะอาด เพื่อพัฒนาคุณภาพสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน การนำจักรยานคืนสู่มหาวิทยาลัย และกิจกรรมอื่น ๆ ที่ได้ดำเนินการมาอย่างต่อเนื่อง

ดังนั้น การที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้รับเกียรติให้เข้าร่วมการแข่งขันประกวดอาคารอนุรักษ์พลังงาน Thailand Building Energy Award 2010 จึงถือเป็นโอกาสอันดียิ่งในการที่จะถ่ายทอดองค์ความรู้และจิตสำนึกในด้านการอนุรักษ์พลังงานและสิ่งแวดล้อมของมหาวิทยาลัยสีเขียวแห่งนี้ไปสู่ประชาชนคนไทยทั้งประเทศ ซึ่งต้องขอขอบคุณมายังสำนัดนโยบายและแผนพลังงาน กระทรวงพลังงาน รวมถึงผู้ทรงคุณวุฒิทุกท่านที่ให้ความไว้วางใจมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

เราชาวนนทรีขอให้สัญญาว่าจะทำหน้าที่อย่างดีที่สุดโดยสิ่งสำคัญที่สุด มิใช่เพียงผลการแข่งขันแต่เป็นการได้ร่วมอนุรักษ์พลังงานและสิ่งแวดล้อมซึ่งเป็นวาระแห่งชาติ และเป็นวาระแห่งมนุษยชาติที่จะต้องช่วยกันรับผิดชอบคนละไม้คนละมือที่จะแก้ไขหรือลดทอนความสูญเสียทางธรรมชาติอันเกิดจากน้ำมือของพวกเราเอง ทั้งนี้เพื่อลูกหลานของเราจะได้มีพลังงานใช้ในอนาคตสืบไป

ในปี พ.ศ. 2447 พระบาทสมเด็จพระจุล จอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระราชวินิจฉัยให้อุดหนุนการทำไหมและทอผ้าของประเทศ โดยได้ว่าจ้าง ดร.คาเมทาโร่ โทยาม่า จากมหาวิทยาลัยโตเกียว ทดลองเลี้ยงไหมตามแบบฉบับของญี่ปุ่น สอนและฝึกอบรมนักเรียนไทยในวิชาการเลี้ยงและการทำไหม โดยมี พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเพ็ญพัฒนพงศ์ กรมหมื่นพิไชยมหินทโรดม พระราชโอรสในรัชกาลที่ 5 ซึ่งดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมช่างไหม กระทรวงเกษตราธิการในขณะนั้น ทรงจัดตั้งโรงเรียนช่างไหม ขึ้นเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2447 ณ ท้องที่ตำบล ทุ่งศาลาแดง กรุงเทพมหานคร ซึ่งนับว่าเป็นสถาบันการศึกษาอันเกี่ยวกับการเกษตรแห่งแรก จากนั้นในภายหลังได้เปลี่ยนชื่อจากโรงเรียนช่างไหมแห่งนี้ เป็นโรงเรียนวิชาการเพาะปลูก ในปีพ.ศ. 2449 เนื่องจากมีวิชาการเพาะปลูกพืชอื่น ๆเข้ามาประกอบ

ต่อมาโรงเรียนเกษตราธิการ ได้ถือกำเนิดขึ้น ในปี 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2451 ณ วังสระปทุม โดยที่กระทรวงเกษตราธิการได้ทำการรวบรวมโรงเรียนที่อยู่ในสังกัดของกระทรวง 3 โรงเรียนคือโรงเรียนแผนที่ (จัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2425) โรงเรียนกรมคลอง (จัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2448) และโรงเรียนวิชาการเพาะปลูก เป็นโรงเรียนเดียวกันเพื่อผลิตคนเข้ารับราชการในกรมกองต่าง ๆ ของกระทรวงเกษตราธิการ ถือได้ว่าเป็นหลักสูตรระดับอุดมศึกษาวิชาเกษตรศาสตร์ หลักสูตรแรกของประเทศไทย โดยได้เริ่มดำเนินการสอนหลักสูตรใหม่นี้ในปี พ.ศ. 2452

ด้วยเหตุที่วัตถุประสงค์ของโรงเรียนกระทรวงเกษตราธิการ ตรงกับพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้า เจ้าอยู่หัวในเรื่องของการจัดตั้งโรงเรียนข้าราชการพลเรือน ซึ่งได้ทรงจัดตั้งขึ้นในกระทรวงธรรมการ โรงเรียนกระทรวงเกษตราธิการจากเดิมที่สังกัดกระทรวงเกษตราธิการจึง ย้ายมาสังกัดกระทรวงธรรมการ ในปี พ.ศ. 2456โดยใช้ วังวินด์เซอร์ เป็นสถานที่ทำการเรียนการสอนของโรงเรียนกระทรวงเกษตราธิการที่ยุบเข้ารวมกับ โรงเรียนข้าราชการพลเรือน

และในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุล จอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ทรงส่งนักเรียนไทยไปเรียนต่างประเทศจำนวนมาก ในจำนวนนี้มีพระยาเทพศาสตร์ สถิตย์ และ เจ้าพระยาธรรม ศักดิ์มนตรี (สนั่น เทพหัสดิน ณ อยุธยา) เสนาบดีกระทรวงธรรมการ ทั้ง 2 ท่านได้เริ่มก่อตั้งโรงเรียนด้านการเกษตรโดยสังกัดกระทรวงเกษตราธิการขึ้น มาอีกครั้ง ในนาม "โรงเรียนฝึกหัดครูประถมกสิกรรม" ตั้งอยู่ที่ ตำบลหอวังในปี พ.ศ. 2460 ภายหลังจึงได้มีการย้ายการเรียนการสอนไปที่ ตำบลพระประโทน อำเภอเมือง จังหวัดนครปฐม ในปี พ.ศ. 2461

ในปี พ.ศ. 2474 หม่อมเจ้าสิทธิพร กฤดากร และเจ้าพระยาธรรม ศักดิ์มนตรี ได้ร่วมกันขยายการจัดตั้งโรงเรียนฝึกหัดครูประถมกสิกรรมไป สู่ระดับภูมิภาคมากขึ้น โดยภาคกลาง ตั้งอยู่ที่ จังหวัดสระบุรี ภาคเหนือ ตั้งอยู่ที่ จังหวัดเชียงใหม่ ภาคอีสาน ตั้งอยู่ที่ จังหวัดนครราชสีมา และภาคใต้ ตั้งอยู่ที่ จังหวัดสงขลา

พ.ศ. 2478 โรงเรียนฝึกหัดครูประถมกสิกรรมในภูมิภาคต่างๆได้ปิดตัวลงตามข้อบังคับของการ ปรับเปลี่ยนระบบราชการในขณะนั้น จึงได้มีการยุบรวมโรงเรียนในส่วนภูมิภาคทั้งหมดเข้าไว้ด้วยกัน หลวงอิงคศรีกสิการ หลวงสุวรรณวาจกกสิกิจ และพระช่วงเกษตรศิลปการ (สามบูรพาจารย์ผู้ให้กำเนิดมหาวิทยาลัย เกษตรศาสตร์) จึงเสนอให้รักษาโรงเรียนฝึกหัดครูประถมกสิกรรม (ปัจจุบันมหาวิทยาลัยแม่โจ้)ไว้ที่ อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ เพียงแห่งเดียว และเปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น "โรงเรียนมัธยมวิสามัญเกษตรกรรม" ต่อมาจึงได้มีการยกฐานะของโรงเรียนจนก่อตั้งเป็น "วิทยาลัยเกษตรศาสตร์" มีฐานะเป็นกองวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในกรมเกษตรและประมง ตามความต้องการของกระทรวงเกษตราธิการ

ต่อมากระทรวงเกษตราธิการได้จัดตั้งสถานีเกษตรกลางขึ้นในท้องที่ อำเภอบางเขน จังหวัดพระนคร (กรุงเทพมหานคร) ดังนั้น จึงได้ย้ายวิทยาลัยเกษตรศาสตร์มาตั้งอยู่ที่ อ. บางเขนในปี พ.ศ. 2481 และให้ส่วนราชการที่ อำเภอสันทราย เป็น "โรงเรียนเตรียมเกษตรศาสตร์" เพื่อเป็นการเตรียมนิสิตให้วิทยาลัยเกษตรศาสตร์ที่ อำเภอบางเขนต่อไป

ในปี พ.ศ. 2486 " วิทยาลัยเกษตรศาสตร์" ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์" ใน สมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม มีฐานะเป็นกรมในสังกัดกระทรวงเกษตราธิการ และให้แต่งตั้งข้าราชการประจำ ดำรงตำแหน่งเลขาธิการมหาวิทยาลัย หลวงสินธุสงครามชัย ในฐานะ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการ เป็นผู้ดำรงตำแหน่งอธิการบดีคนแรก มีการเปิดสอนใน 4 คณะ คือ โดยมี คณะกสิกรรมและสัตวบาล คณะการประมง คณะวนศาสตร์ และคณะสหกรณ์ เป็นคณะแรกตั้ง (ในปัจจุบันคือ คณะเกษตร คณะประมง คณะวนศาสตร์ คณะเศรษฐศาสตร์ และ คณะบริหารธุรกิจ)